Elektronicznych zegarków na rynku jest mnóstwo, więc pewnie zastanawiacie się, czemu w ogóle powinniście rozważyć zakup Apple Watch'a. Ja sama na początku miałam do niego mocno mieszane uczucia. Sprzęty firmy Apple używam na co dzień i o ile Mac Booka, iPhona czy iPada polecę każdemu bez najmniejszego zawahania, to jednak nad Apple Watch'em radziłabym się zastanowić, ale głównie ze względu na jego cenę. Zapraszam na  recenzję.

Apple Watch noszę na ręku już ponad dwa lata. Mój model to Apple Watch Series 5 Stainless Steel o rozmiarze koperty 40 mm. Posiadam mediolańską bransoletę w kolorze rose gold, która była w zestawie oraz jedną dodatkową gumową bransoletę w kolorze pudrowego różu.

Od zawsze nosiłam tradycyjne zegarki na złotym pasku, więc przez długi czas nie rozważałam Apple Watch'a ze względu na jego, wydawaćby się mogło, sportowy charakter. Różowe złoto metalowej bransolety przełamuje jednak te skojarzenia i idealnie pasuje do bardziej eleganckich stylizacji, co okazało się być dla mnie świetnym rozwiązaniem.

Od razu zwracam uwagę na to, że bransoleta mediolańska nie pasuje kolorystycznie do koperty wykonanej z aluminium, więc jeśli zależy Wam na eleganckim wyglądzie zegarka, musicie rozważyć zakup Apple Watch'a ze stali nierdzewnej (nie wystarczy zmiana opaski na bransoletę w aluminiowym modelu).

Pierwsza zaleta: stały odbiór komunikatów

Zapomnij o sytuacjach, w których za późno odpowiedzieliście na pilnego smsa, bądź nie w porę dowiedzieliście się o spontanicznym spotkaniu. Odkąd masz Apple Watch, jesteś na bieżąco z najświeższymi informacjami, pilnymi mailami, smsami od bliskich. Do tego zegarek daje możliwość natychmiastowej reakcji na otrzymane wiadomości poprzez krótkie gotowe hasła, bądź dłuższe nagrania głosowe.  Komunikaty pojawiają się na wyświetlaczu razem z delikatną wibracją, co wydaje się być bardziej dyskretnym rozwiązaniem niż wyjęcie telefonu, zwłaszcza, gdy odbieramy smsy w pracy. Pamiętajcie jednak, że zegarek przez lata służył tylko do sprawdzania godziny, więc nasze częste zerkanie na Apple Watch'a (nawet na komunikaty), może być mylnie odebrane jako znudzenie, na przykład podczas spotkania z rodziną...

Czas zapłacić zegarkiem

Kolejną ogromną zaletą Apple Watch'a jest możliwość podpięcia karty płatniczej. Możliwość zapłaty w sklepie poprzez przyłożenie zegarka do czytnika kart to niebywała wygoda. To świetne rozwiązanie podczas przerwy w szpitalu, gdy na szybko schodzisz w trakcie przerwy po kawę czy obiad. Docenią to także biegacze, dla których ważna jest jak najmniejsza ilość gadżetów podczas treningu.  Karta w zegarku uratuje Cię, gdy Twój telefon się rozładuje. Możesz dodać nie tylko karty, a także swoje bilety lotnicze i certyfikat o szczepieniu na COVID-19. Od teraz Twój bilet będzie zawsze pod ręką (a nawet na niej) i w końcu z łatwością przemkniesz przez bramki z walizką, bez konieczności nerwowego szukania komórki czy papierowego biletu.

Szukanie iPhona

Wiecie z jakiej funkcji Apple Watch'a korzystam najczęściej? Z opcji wyszukiwania telefonu, czyli tzw. pingowania. Dzięki połączeniu zegarka z iPhonem, zyskamy bardzo przydatną opcję - możliwość wywoływania telefonu. Wystarczy kliknąć jeden przycisk, żeby zaczął on wydawać z siebie alarm dźwiękowy. Jest to idealne rozwiązanie dla osób, które w pośpiechu gorączkowo przeszukują swoje rzeczy w celu namierzenia telefonu. Co więcej, czerwona kropka na zegarku pokazuje nam, czy iPhone jest w pobliżu, co jest dobrą wskazówką, żeby w porę zawrócić do domu po zapomniany telefon.

Pogoda

Uwielbiam rano zerkać na zegarek, żeby sprawdzić czy Gdańsk pozytywnie zaskoczył mnie ciepłem, czy jak zwykle lepiej narzucić  na siebie cieplejsze okrycie wierzchnie. Warto też sprawdzić, czy nie przydałoby się zabrać ze sobą parasola. Chociaż ajfonowe prognozy pogody bardzo rzadko się sprawdzają, to ta aktualna jest w miarę prawdziwa, a przy tym pomocna przy porannym ubiorze.

EKG

Jeśli miewasz problemy z rytmem serca, to na pewno rozważyłabym posiadanie takiego zegarka. Wykonane przez Apple Watch EKG przesyłane jest od razu na telefon, a gotowy wynik możesz pokazać swojemu lekarzowi podczas wizyty. Bezbłędnie odczytuje migotanie przedsionków mojej babci, za każdym razem, gdy proszę ją, żeby ponosiła mój zegarek. Ideą tej funkcji w Apple Watch jest wykrywanie stanów zagrożenia życia i natychmiastowe poinformowanie o tym zespołu ratunkowego (w praktyce opisywane są pojedyncze przypadki i pewnie trochę czasu minie, zanim faktycznie zegarki będą ratować życie). Pamiętaj, że nie należy polegać na pomiarach EKG z zegarków i samemu interpretować wyników, zwłaszcza jeśli nie ma się wystarczającej wiedzy medycznej.

Sport i analiza codziennej aktywności

Na koniec zostawiłam najważniejszą i najbardziej oczywistą zaletę Apple Watch'a. Ten zegarek przede wszystkim jest świetnym narzędziem wykorzystywanym podczas aktywności fizycznej. Pomaga w kontroli długości i intensywności ćwiczeń, a następnie umożliwia dokładną analizę naszego treningu. Posiada bogatą bibliotekę aktywności, którą możecie dostosować w zależności od wybranej przez Was dziedziny, a dużym plusem jest to, że poza najbardziej popularnymi sportami, znajdziecie tam także takie pozycje jak rolowanie, curling czy krykiet. Z łatwością znajdziecie też w App Storze dedykowane aplikacje, z których możecie korzystać podczas treningu - ja ostatnio korzystam z Nike Running, z którego jestem bardzo zadowolona.

Już chyba każdy nowy smartfon jest w stanie liczyć kroki, które robisz, ale przecież nie zawsze nosisz swój telefon w kieszeni, dlatego też zegarek z większą dokładnością zaraportuje Twoją aktywność. Kilka razy dziennie przypomni Ci też, że musisz jeszcze chwile pochodzić lub poćwiczyć, bo nie zrealizowałeś założonych dziennych celi, co na pewno jest motywujące, dopóki nie zacznie się tego ignorować... Jeśli komunikaty zegarkowe na Ciebie nie działają, to może rywalizacja ze znajomymi o zamknięte pierścienie będzie stanowiła dla Ciebie większe wyzwanie? Możesz dodać znajomych i śledzić ich sportowe postępy (tak jak ja widzę treningi Marcina @dr.cute.ek).

Inne

To od Was zależy, z jakich aplikacji skorzystacie, a uwierzcie mi, że jest ich naprawdę sporo. Ja jestem fanką takich, które cyklicznie wysyłają mi wiadomości, które skłonią mnie do zatrzymania i zadumy. Poza wbudowaną funkcją "Uważność", która zachęca do minutowej refleksji, korzystałam z "I am", która zapewniała mi dzienną dawkę afirmacji.

Cena

Korzystam z Apple Watch'a codziennie i ciężko byłoby mi wrócić do analogowego zegarka. Cenię sobie stałą dostępność informacji na temat pogody, mojej aktywności oraz bycie na bieżąco z wiadomościami od bliskich. Lubię ten zegarek, jestem z niego zadowolona i nie powiem o nim złego słowa (bo nie przeszkadza mi nawet to, że muszę go codziennie ładować - tak samo mam z telefonem i już się przyzwyczaiłam). Niestety jego cena jest wysoka i to ona stanowi jego główną wadę. Za aluminiową kopertę Apple Watch Series 8 zapłacimy od 2399zł, a za kopertę ze stali nierdzewnej od 4 499zł (stan na dzień 7.01.2023r.). Jeśli zależy Wam na tym, aby mieć wyświetlacz wysokiej jakości, to warto rozważyć droższe zegarki, gdyż w modelach ze stali nierdzewnej przednia szybka wykonana jest ze szkła szafirowego, a nie ze szkła Ion-X, jak w zegarkach z kopertą aluminiową. Po ponad dwuletnim użytkowaniu nie mam ani jednej rysy na wyświetlaczu, czego nie mogą powiedzieć posiadacze Apple Watch'a wykonanego z aluminium.

Jeśli po mojej recenzji rozwiałam Wasze wątpliwości i zachęciłam do zakupu Apple Watch'a, to zróbcie to jak najszybciej, bo prawdopodobnie będziecie z niego zadowoleni tak bardzo, jak ja!

Na taki post chyba nie ma dobrego momentu, ale w ten weekend odbył się lekarski egzamin końcowy, więc okoliczności sprzyjające.  Początek tego roku był dla mnie cholernie trudny. Pierwsze samodzielne kroki jako lekarka, świeżo po stażu, praca w oddziale ratunkowym.

Nie rozpoczęłam specjalizacji, ale wiedziałam, że na dermatologię ciężko się dostać i byłam na to gotowa.

Przygotowywałam się do kolejnego LEKu, żeby poprawić wynik.  Praca, nauka, doktorat, w międzyczasie projekty, akcje, webinary, Instagram.   Dużo na siebie wzięłam, było mi ciężko, ale traktowałam to jak okres przejściowy, który muszę przetrwać, więc łatwiej było „zagryźć zęby”.  Koczowałam w bibliotece powtarzając materiał i odświeżałam pytania z bazy. Dyżury, chociaż wcale nie brałam ich dużo, również dawały w kość.

Przyszedł dzień egzaminu. Kilka pytań nas zaskoczyło, w innych niepotrzebnie zmieniłam odpowiedz; już po wyjściu i kilku rozmowach zorientowałam się, że mam więcej błędów niż mogłam sobie na to pozwolić.

Wróciłam do domu i coś we mnie pękło. Zaczęłam płakać i nie mogłam przestać. Krzyczałam, złościłam się. Przecież robiłam wszystko zgodnie z planem, a mój świat się zawali. W tamtym momencie liczyła się tylko i wyłącznie specjalizacja z dermatologii, nic innego nie miało znaczenia.

Przyszły wyniki - super, mogłam być z siebie dumna, dużo poprawiłam - ale nie był to wyśrubowany wynik.  Byłam załamana. Chodziłam do pracy, wracałam i płakałam. Kolejny raz musiałam czekać na rekrutację, w której wiedziałam, że znowu nie dostanę się na speckę.

Egzystowałam. Nie umiałam czerpać z niczego radości. Nie osiągnęłam celu, który sobie założyłam i całe moje myśli były na tym skupione. Podważalam wszystko, co do tej pory osiągnęłam. Czułam się słaba i przegrana. Nic nie mogło zmienić mojego zdania. Chociaż z każdej strony dostawałam pozytywny feedback, to nie miało dla mnie znaczenia. Każde dobre słowo, każda wiadomość od Was, ze Was inspiruję, że chcecie iść w moje ślady - to tylko potęgowało moj Impostor Syndrom.

W tamtym momencie czułam się jak oszustka, która niczego nie osiągnęła.

Byłam zmęczona. Nie miałam na nic siły. Czułam się przytłoczona. Na nic nie miałam ochoty. Zaczęło się to odbijać na moim życiu osobistym. Byłam nieznośna, ciagle narzekałam, na nic nie miałam ochoty.  Było mi ciężko podejmować jakiekolwiek decyzje.

Musiałam wybrać suknię ślubną, totalnie nie mogłam się zdecydować - nic mi się nie podobało, wręcz męczyły mnie bezowocne wizyty w salonach. W końcu kupiłam jedną, jeszcze w grudniu, żeby mieć to z głowy i skupić się na nauce do LEKu i przestać jeździć co weekend do stolicy. Jak dobrze wiecie, skończy się to później desperacką zmianą na kilka miesięcy przed ślubem.

W ogóle przygotowania ślubne mnie irytowały. Nie wiedziałam, że tyle rzeczy trzeba ogarnąć, wszystko wiązało się z decyzyjnością, do której nie byłam w tamtym momencie zdolna.   Miałam po dziurki w nosie wszystkiego i wszystkich. Chciałam machnąć ręką na wszystkich podwykonawców i sprawy weselne, ale w porę przejęła to moja siostra.  Tylko, że to nie było w moim stylu.  Przecież uwielbiam kreatywne zadania, a chodziło o moj własny ślub… coś było nie tak.

Czułam, że sobie nie radzę. Widziałam, że nikt nie wie jak mi pomóc.

Któregoś razu na dyżurze konsultowałam pacjenta psychiatrycznie i poznałam panią doktor, która była zaradna, nowoczesna i do tego życzliwa. Zaimponowało mi to. Zdecydowałam, że pójdę do niej po radę. Jestem lekarką, ale nie chciałam sama sobie pomagać, sięgać po leki, diagnozować się. Zwłaszcza, że nie jestem specjalistką w tej dziedzinie. A z drugiej strony uważałam, że jestem osobą na tyle świadomą, że jak coś się dzieje, to powinnam reagować.  

Czasami spotykamy na naszej drodze przez przypadek osoby, które są jak właściwe drogowskazy. I ta psychiatrka nim była. Rozmawialysmy dosłownie chwile. Powiedziała: odpocznij. Wyjedź na urlop. Zobacz czy będzie lepiej.  

Barcelona była wyjazdem terapeutycznym. Wrzucam zdjęcia z tamtego czasu. Tak wyglada człowiek sukcesu, który nie radzi sobie z porażkami.

Ale to nie były jedyne słowa, które usłyszałam od psychiatrki. Powiedziała, żebym zastanowiła się, co staram się sobie rekompensować tak dużą ilością obowiązków.  

Zostawiła mnie z tym pytaniem, które krążyło po mojej głowie jak mała lotka, która w pewnym momencie trafiła w bańkę przepełnioną myślami i ją przebiła. Kubeł zimnej wody wylał się na moją głowę, a ja poczułam jakbym się wybudziła z letargu.  

Przecież ja niczego nikomu nie muszę udowadniać.

Jestem wartościowym człowiekiem, bo każdy jest.

Niezależnie od tego gdzie pracuję, ile zarabiam. Niezależnie od tego, CZY JESTEM NA SPECJALIZACJI, CZY NIE. Olśniło mnie. Musiałam usłyszeć z zewnątrz pytanie, które podważyło moje wszelkie działania.  

Co jeśli tak jest, że zarzucam się zadaniami, aby nadać sobie wartość? Co jeśli wmówiłam sobie, że specjalizacja z dermatologii dostarczy mi tej wartości? Czy ja naprawdę sama sprawiłam, że było mi tak źle i ciężko, bo szukałam wartości, którą tak naprawdę od zawsze mam?

W tamtym momencie poczułam, że staję się nową osobą...

W odpowiedzi na moją historię zalała mnie fala wsparcia, ale i wiadomości od Was. Że też tak macie, że Wam też nie jest łatwo. Gratulujecie odwagi, że sie tym z Wami podzieliłam. A mi nasuwa się tylko jedno pytanie: "Czy ciężki czas na medycynie to już norma?".

Magda

Kto raz zazna luksusu słuchawek bezprzewodowych, już nigdy nie będzie chciał wrócić do tych na kablu!

Chyba każdy z nas miewał trudności z rozplątaniem kabla od słuchawek, a jego długość nieraz ograniczała naszą mobilność. Chociaż przyzwyczajenie sprawiło, że przestałam zwracać na to uwagę i nie widziałam potrzeby zmian, teraz wiem, że z zakupem AirPodsów za długo zwlekałam! Jednak zanim zdecydujecie się na zakup, zapraszam na zapoznanie się z moją recenzją.

Plusy AirPods Po

1) Brak kabla

Słuchawki bezprzewodowe uwielbiam za brak plątającego się kabla, który nieraz wywołuje irytację, za możliwość sprzątania i gotowania bez konieczności noszenia przy sobie telefonu i ogarniania się z rana, nie rezygnując przy tym ze słuchania muzyki czy podcastów. Są bardzo wygodne w użyciu.

2) Noise cancelling

Wyobraźcie sobie, że jedziecie pociągiem. Nie musi to być pendolino, by poczuć błogą ciszę. Jedno kliknięcie wyłącza otaczającą nas rzeczywistość. Przed państwem: tryb noise cancelling, czyli aktywna redukcja hałasu. Testowałam go w środkach komunikacji miejskiej - w tramwaju, w autobusie, w pociągu, a także na Dworcu Centralnym w Warszawie. Cisza i spokój nawet wśród pędzącego tłumu i miejskiego zgiełku. Można skupić się na słuchaniu muzyki lub audiobooka, bez zakłócających odbiór rozmów i hałasów. Chociaż kusi by mieć ten tryb włączony na stałe, to niestety wycisza tak dobrze, że możemy być mniej uważni na drodze, więc nie polecam go włączać, gdy jesteście na zewnątrz.

Noise cancelling idealnie sprawdza się w warunkach domowych, zwłaszcza gdy dzielicie swoje biuro (czyt. stanowisko nauki) ze współlokatorami czy pracującym narzeczonym. Prawdziwe wybawienie dla osób, których partner ma calle kilka razy dziennie :)

Oprócz trybu całkowitego redukcji hałasu jest też tryb transparentny (tryb kontaktu). Wycisza, ale nie na tyle, że nie słyszymy dźwięków wkoło. A jeśli chcemy całkowicie słyszeć pozostałe dźwięki - jest opcja wyłączenia tych trybów.

Mając porównanie z trybem noise cancelling w słuchawkach Sony, miałam trochę większe oczekiwania, których niestety AirPodsy nie spełniły. Jednak śmię twierdzić, ze były zbyt wygórowane i nie powinnam porównywać słuchawek dokanałowych z nausznymi :)

3) Przełączanie między sprzętami

Kompatybilność urządzeń to największa zaleta sprzętów firmy Apple. AirPods Pro umożliwia przełączanie słuchawek w zależności od sprzętu, na którym aktualnie pracujesz. Czyli jeśli używasz laptopa i słuchasz na nim muzyki, a za chwilę złapiesz za iPhone'a, żeby zadzwonić - automatycznie przełączają się na telefon. Słuchawki działają z tym sprzętem, na którym aktualnie pracujesz i płynnie (przynajmniej w teorii) zmieniają dźwięki między urządzeniami.

4) Można ładować je bezprzewodowo na ładowarce indukcyjnej.

5) Przy użyciu AirPodsów można... podsłuchiwać. Wystarczy połączyć się ze słuchawkami, zostawić telefon w pokoju i włączyć tryb "Live Listen". Jest to wbudowana funkcja na iPhone, nie trzeba niczego dodatkowo ściągać. Nie zachęcam do podsłuchiwania, jednak opcja ciekawa i warto o niej wspomnieć :)

6) Na telefonie widzimy ile procent baterii zostało nam w pudełeczku oraz słuchawkach, co pozwoli nam uniknąć przykrego zaskoczenia, że słuchawki nagle przestały działać.

Minusy AirPods Pro

1. Duży minus AirPods Pro to zbyt duże zbieranie dźwięków otoczenia, które nieraz słyszalne są głośniej niż zdania rozmówcy podczas rozmowy telefonicznej. Często lepiej słychać przejeżdzające obok samochody niż to, co mam do powiedzenia. W połączeniu z maseczką ochronną na twarzy powstają bariery, które utrudniają zrozumienie tego, co mówimy (tekst pisałam wtedy, gdy maseczki były obowiązkowe także na zewnątrz). Niestety nie mamy tutaj możliwości przystawienia mikrofonu do ust, tak jak to było w słuchawkach z kablem, więc musicie pożegnać szept w autobusie (nie powinno się rozmawiać przez telefon w komunikacji miejskiej, ale cicha rozmowa była chyba do zaakceptowania). Niejednokrotnie rozmawiając z mamą musiałam po kilka razy powtarzać to, co chciałam powiedzieć. Głośniejszy hałas czy powiew wiatru i już pojawia się problem ze zrozumieniem. Dla mnie jest to duży minus, ponieważ bardzo często rozmawiam przez telefon w trakcie pokonywania dystansu dom-autobus i nieraz miałam sytuację, że musiałam zakończyć rozmowę z powodu słabo słyszanego przekazu.
2. Ponadto AirPodsy niejednokrotnie lądowały mi na ziemi. Nie wiem czemu - są one tak małe, że aż wypadają mi z rąk. Pytałam innych, czy też tak mają, ale wychodzi na to, że głównie ja mam taki problem. Gdyby był kabel, to od upadku na podłogę dzieliłby je jeszcze dłuuuugi kabel :)
3. Minusem jest też to, że trzeba je ładować :) Chociaż jest to oczywiste, bo z tym wiąże się korzystanie ze sprzętów bezprzewodowych, to nieraz zostałam bez słuchawek, bo zapomniałam je naładować lub rozładowały się w trakcie korzystania z nich - ważne zwłaszcza dla osób, które mają długie zajęcia online. Warto na wszelki wypadek mieć drugą parę słuchawek pod ręką (a przypomnę, że nowe iPhone'y nie mają w zestawie już słuchawek, więc generuje to dodatkowe koszty).
4. No i na koniec trzy słowa o płynnym przełączaniu dźwięku na inne sprzęty. Nie zawsze przełączają się one tak szybko, jak byśmy tego chcieli. Czasami trzeba to zrobić manualnie (najprawdopodobniej jest to kwestia aktualizacji systemu na sprzętach). I to jest duży minus. Wiem, że nie tylko ja mam ten problem. Mam nadzieję, że w nowych słuchawkach będzie to poprawione.

AirPods czy AirPods Pro

Jeśli zastanawiacie się między AirPods lub AirPods Pro, wybór tutaj jest raczej oczywisty, zwłaszcza, że aktualnie różnica w ich cenie nie jest drastyczna.

• AirPods Pro są krótsze, mniej wystają z uszu i lepiej się dopasowują się do przewodu słuchowego dzięki silikonowym nakładkom.
• Mają opakowanie, które zapewnia bezprzewodowe ładowanie na ładowarce indukcyjnej.
• Są wodoodporne.
• Zapewniają redukcję hałasu.

Podsumowując, słuchawki bezprzewodowe to złoto. A czy zdecydujesz się na AirPods Pro czy inne - wybór należy do Ciebie.

Magda

Temat związku na odległość wraca na moim profilu jak bumerang. Za każdym razem, gdy piszę, że mamy z Kamilem za sobą trzy lata kursowania między Gdańskiem a Warszawą czuję, jakbyście chcieli przyznać mi medal za wytrwałość. Z resztą sama miałam ochotę go sobie kiedyś przyznać… Liczycie, że poklepię Was po plecach i otulę ciepłym słowem wsparcia zapewniając, że Wam też się uda. Faktycznie, jest to prawdziwe wyzwanie dla związku - próba czasu, której niejeden nie przetrwa. Jednak czy powinniśmy winić za to odległość?

Do napisania dzisiejszego wpisu zmotywowała mnie wiadomość od Obserwatorki na Instagramie. Rozmawialiśmy o braku wsparcia od partnerów podczas poprawiania matury, studiowania czy życia w relacji na odległość. I wtedy dostałam taką wiadomość:

I wtedy naszła mnie refleksja. Czy na pewno problem tkwi w braku czasu?

Na medycynie bywa ciężko i jest to na pewno wyzwanie dla wielu relacji. Sama nie zliczę ilości spięć czy sprzeczek, które generował stres przed zaliczeniami na studiach. Dlatego wcale się nie dziwię, jeśli ktoś z Was nienajlepiej wspomina ten okres. Niby nie można też się dziwić naszym partnerom - być może nie każdy pisze się na taki związek, w którym wolny czas spędza się patrząc na drugą połówkę, która całą uwagę skupia na wyłącznie na podręczniku. Jednak warto spojrzeć na to z szerszej perspektywy i faktycznie zastanowić się, czy te kłótnie i nieporozumienia nie wynikają z głębszych przyczyn, jak brak zrozumienia dla naszych planów czy po prostu różnic w życiowych oczekiwaniach.

Dalsza część wiadomości:

Więc jeśli dojdzie do rozstania, to niezależnie od odległości, która nas dzieli, ilości nauki czy zobowiązań. Jeśli się nie dogadujecie i nie rozumiecie, to po prostu przeciwności losu najprawdopodobniej Wam nie pomogą.

Nie będę naginać rzeczywistości i przedstawiać związku na odległość jako wartościowe doświadczenie i szansa na lepsze poznanie dwóch różnych miast. Przez większość czasu jest po prostu cholernie trudno. Zwłaszcza, gdy na pierwszych latach studiów jest się zawalonym nauką, "tacha" się w walizce książki, a po wyczekiwanym spotkaniu ukochanego siada się za biurkiem, żeby powtarzać do kolejnego kolokwium z anatomii… Jednak nie dramatyzujmy, bo w tym szaleństwie nigdy nie ma „zero-jedynkowych” scenariuszy - po każdym egzaminie w końcu nadejdzie wolny weekend, naukę zamieni się na koncert, a wieczorne zakuwanie zaowocuje wyjściem na imprezę.

Jeśli czeka Was związek na odległość, to wiedz, że nie musi to oznaczać autostrady prowadzącej do rozstania.

A tutaj zostawiam Wam kilka pokrzepiających historii:

Po studiach na pewno będzie lepiej?

Musicie zdać sobie sprawę z tego, że wcale nie jest tak łatwo oddzielić życie zawodowe (studenckie) od towarzyskiego. I po studiach najprawdopodobniej nie będzie na Was czekać praca, w której o godzinie 17:00 zamykacie laptopa i macie całe popołudnie dla partnera. Więc jeśli brakuje akceptacji i zrozumienia już na starcie (podczas poprawy matury), to być może ono w ogóle nie wykiełkuje i jest sygnałem alarmowym do zmiany?

Można oczywiście mieć nadzieję, że ten intensywny okres minie i dotrwamy do  upragnionego spokoju i wolnego czasu. Nie zliczę, ile razy usłyszałam z ust znajomych (i z moich również) „byle do”: „byle do matury”, „byle do końca pierwszego roku”, „byle skończyć studia”, „byle napisać LEK po raz trzeci”. I nie byłoby w tych celach nic złego, gdyby nie fakt, że te „byle do” się nigdy nie kończy. Wygląda na to, że decydując się na wymagający kierunek studiów (a po nim jeszcze bardziej wymagającą pracę) trzeba nauczyć się dzielić swój czas na naukę, pracę i prywatne życie, aby jak najszybciej odnaleźć równowagę. I dobrze by było, żeby nasz partner/partnerka także się w tym odnajdywali.

Skończyłam studia i staż, ale codziennie siadam za biurko i pracuję, uczę się. „Byle do końca stażu” nie doczekało się swojego finału, bo zanim się obejrzałam już pojawiły się nowe zobowiązania. Czas nie jest z "gumy", trzeba go dobrze podzielić na życie towarzyskie i zawodowe. A tego balansu trzeba się nauczyć. Może warto zacząć już teraz, gdy planujesz poprawiać maturę?

Jak wyglądał nasz związek na odległość?

Dobrze pamiętam ten dzień, gdy zdecydowałam się wyjechać do Gdańska. Ze łzami w oczach oczekiwałam zapewnienia, że będzie dobrze i dołożymy wszelkich starań, aby się widywać – i takie też otrzymałam. Nie było zastanawiania się, czy nam się uda. Od razu wyjęliśmy kalendarz i ustaliliśmy kto kiedy przyjeżdża. Miesiąc za miesiącem planowaliśmy skrupulatnie swoje weekendy. Wymagało to niejednokrotnie większej mobilizacji z mojej strony jak przekładanie zajęć czy odrabianie fakultetów z innymi grupami. Niestety miałam wrażenie, że z trzydniowego weekendu po odjęciu piątkowych kłótni (trzeba było dać upust emocjom) i niedzielnych smutków związanych z odjazdem, zostawał nam jeden dzień radości. Każde rozstanie na dworcu było okupione smutkiem i wzruszeniem z tęsknoty, która łapała już za pierwszą stacją. Po czasie nie mogłam już znieść tych smętnych krajobrazów migających za oknem niewygodnego TLK i godzin spędzonych w ośmioosobowym przedziale. Było ciężko, a nasz związek został wystawiony na próbę. Mimo wszystko Kamil mnie zawsze wspierał. Dla niego nigdy nie uczyłam się „za dużo”, nie miał pretensji o brak wolnego czasu. Rozumiał, że jeśli dla mnie coś jest ważne, to poświęcam temu uwagę i czas.

W związku partnerskim przecież chodzi o to, żeby się wzajemnie wspierać i dmuchać w swoje skrzydła.

Upragniona przeprowadzka Kamila do Gdańska to jedna z lepszych decyzji, jaką podjęliśmy. Odkąd pojawi się w Trójmieście wszystko wydaje się prostsze i przyjemniejsze (how sweet)... a być może lata związku na odległość sprawiły, że teraz łatwiej nam siebie docenić?

Magda

To nie był jeden z tych wyjazdów, które planuje się krok po kroku, żeby wykorzystać każdy dzień na zwiedzanie. Jedyne o czym marzyłam, to zmienić środowisko i pozbyć się wszelkich myśli, które na codzień towarzyszą mi w Gdańsku. Jedyne co rozważałam to leżenie na kanapie... Tak bardzo potrzebowałam odpoczynku, że nawet sama myśl o planowaniu zwiedzania budziła we mnie niepokój.

Z ciekawości jednak zapytałam na Instagramie, co polecacie zobaczyć w Barcelonie. I wtedy posypały się rekomendacje - miejsca, restauracje, aktywności. Niektóre się powtarzały, inne były zaskakujące. Stworzyliście dla mnie plan wycieczki i wtedy pomyślałam, że chętnie z niego skorzystam. Był tak bogaty, że oczywiście nie udało mi się ze wszystkich poleceń skorzystać, dlatego na końcu zostawiam Wam pełną listę wartościowych miejsc.

Czas zwiedzać!

Sagrada Familia

Obowiązkowy punkt na mapie Barcelony to oczywiście Sagrada Familia. Muszę przyznać, że niedokończone dzieło Gaudiego jest imponujące i naprawdę robi wrażenie. Czasami można mieć wrażenie, że Sagrada Familia nas śledzi, bo gdzie się nie wychylisz tam się wyłania (hehe). Zwiedzanie wnętrza zaplanowaliśmy na ostatni dzień przed wylotem... więc możecie się domyślić, że tam oczywiście nie trafiliśmy. Przynajmniej będziemy mieli po co tu wrócić!

Park Güell

Następne miejsce - Park Güell. Ogromny ogród pełen papug, bogatej roślinności, palm i co najważniejsze - przepięknych dzieł Gaudiego. Zewsząd dobiegała klimatyczna muzyka przeplatana gwarem turystów, których było mnóstwo pomimo terminu poza sezonem. Jeśli zależy wam na pięknych ujęciach polecam wybrać się na taras z mozaikowa ławką -  chyba jedno z najbardziej charakterystycznych miejsc. Piętro niżej również znajdziecie fotogeniczny spot, niestety w kadrze musicie spodziewać się tłumu turystów.

Kiss of Freedom

Miejsce, które warto zobaczyć to ściana Kiss of Freedom. Mozaika ze zdjęć zaprojektowana przez Joan Fontcuberta przedstawia ujęcia ludzi, miejsc, aktywności symbolizujące różnorodne rozumienie słowa wolność. Bardzo Insta-friendly.

Muzeum Picassa

W Barcelonie warto wybrać się do któregoś z muzeów. My postawiliśmy na muzeum Picassa, chociaż nie znajdziecie w nim najbardziej znanych dzieł Artysty.

Bunkers del Carmel

Top miejscówka dla poszukiwaczy pięknych widoków. Klimatyczne ruiny to jedna z ulubionych destynacji zarówno lokalsów, jak i turystów na wieczorne oglądanie zachodu słońca z winem i przekąskami. W marcu zastałyśmy tam chmury, ale pocztówkowy widok na całą Barcelonę robi wrażenie.

Park Kaktusów

Przyjemny park z mnóstwem ciekawych roślin, których nie spotkamy w Polsce. Plusem jest darmowe wejście, minusem niezbyt ciekawe położenie, nadrobiliśmy kawałek drogi, żeby się tam dostać. Park polecam osobom, które mają nadmiar wolnego czasu :)

Szpital św. Pawła

Jeśli będziecie w Barcelonie, to zdecydowanie musicie zwiedzić ten zabytkowy kompleks. Szpital św. Pawła to secesyjny obiekt zaprojektowany przez Lluisa Domènecha i Montanera, które znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Miły kontrast dla nowoczesnych, minimalistycznych budynków szpitalnych. Zachwycą Was nie tylko zewnętrzne fasady, ale także wnętrza sal aż po sieć podziemi. Można tylko pomarzyć o zajęciach w takim szpitalu...

Poleciliście także dwa profile na Instagramie, które obfitują w turystyczne informacje o Barcelonie:

@anianguyenvan

@monarek_bcn

Lista poleceń od Was

Zostawiam polecenia, które od Was dostałam. Niestety tych kilka dni nie wystarczyło, aby odwiedzić każde z nich.

Dajcie znać, czy zachęciłam Was do odwiedzenia Barcelony i czy skorzystaliście z moich (naszych) poleceń?

Magda

Podróżując do nowego miejsca zawsze prędzej czy później muszę sprawdzić, gdzie mogę zjeść. Chetnie korzystam z Waszych poleceń, sprawdzam wszelkie fora i grupy na Facebooku, a najbardziej lubię, gdy trafiam na aplikacje z bezglutenowymi miejscówkami, tak jak miałam we Włoszech. Tym razem głównie bazowałam na poleceniach od Was oraz tych na blogu Becky Excell - glutenfreecuppatea.co.uk . Znajdziecie na nim prawdziwą kopalnię bezglutenowych poleceń - koniecznie odwiedźcie tę stronę.

Zapraszam na bezglutenową podróż po Barcelonie

Jansana Glutenfree Bakery

Zacznijmy od najlpszego bezglutenowego polecanka - Jansana Glutenfree Bakery. Możecie się śmiać, ale każdy nasz dzień miał uwzględnioną wizytę w tej mautkiej piekarni. Słowo daję, znalazłam tam najpyszniejsze bezglutenowe wypieki. Cinamon rolls są tak dobre, że aż uzależniające. Zdecydowanie musicie spróbować precli z migdałami i pączusiów z kremem. A mini bagietka to moje największe odkrycie - przez 9 lat odkąd jestem na diecie nie jadłam tak dobrego białego pieczywa. Zdecydowanie MUST TRY. Mój Kamil chociaż nie jest na diecie sam chętnie decydował się na te wypieki - a to już naprawdę potwierdza smak produktów!

Chök The Chocolate Kitchen

Kolejne miejsce dedykowane osobom na diecie bezglutenowej to Chök The Chocolate Kitchen #glutenfree. Ich wypieki są atrakcyjne wizualnie, jednak smak nie powala. Osobiście szukam w bezglutenowych przysmaków, które smakiem są jak najbardziej zbliżone do tych glutenowych, więc bardziej przypadła mi do gustu wyżej wymieniona piekarnia, niż to miejsce. Zwróćcie tylko uwagę, że w Barcelonie znajdziecie kilka podobnych miejscówek - tylko ta na Carrer de les Ramelleres 26-28, 08001 jest w 100% bez glutenu (i ma niestety mniejszy wybór). Zaznaczam także, że nie jest to tanie miejsce.

La Fonda

Do miejsca z Waszego polecenia trafiliśmy podczas pierwszego spaceru po Barcelonie. Niepozornie ukryta między uliczkami restauracja w porze lunchu była dosłownie wypełniona po brzegi localsami. Niestety nie mogłam spróbować paelli, ponieważ stosowany sos zawiera gluten, ale przedstawiono mi kilka bezglutenowych propozycji, z których byłam bardzo zadowolona. Nieczęsto zdarza się tak smaczne, białe pieczywo, które miałam zaserwowane do przystawki.

Messié Pizza Sin Gluten

Mają aż dwa lokale, gdzie bezpiecznie zjecie pizzę bez glutenu: Carrer de Muntaner, 109, 08036 i Carrer de Siracusa, 15, 08012. Miejsce jest w 100% bezglutenowe, ale przede wszystkim także smaczne.

Arrosseria Xàtiva Sant Antoni

Jeśli macie ochotę na bezglutenową paellę to pamiętajcie, że nie każde miejsce taką może zaoferować - głównie ze względu na sos rybny, który często zawiera gluten. Znalazłam jednak miejsce, gdzie dobrze znają się na kuchni bez glutenu. Tu możemy bezpiecznie zjeść nie tylko paellę, ale również hiszpańskie tapasy. Niestety miejsce $$$, ale warto.

Polecenia od Was

Nie udało mi się tu trafić, ale polecaliście jeszcze:

• M2 GlutenFree, Avinguda Diagonal, 505, 08029
• Flax and Kale, Carrer dels Tallers 74b, 08001 / Sant Pere Més Alt 31-33 08003
• Out of China, Carrer d’Aribau, 112, 08036
• Paisano Café, 277, Carrer de Lepant, 08013

Mam nadzieję, że Wasze zwiedzanie Barcelony będzie bezpieczne i smaczne!

Magda

Medycyna jest niesamowicie ciekawą dziedziną. Czasami wracam ze szpitala do domu i opowiadam o tym, co robiłam, jakim wyzwaniom stawiałam czoło, czego nowego się nauczyłam. Są też takie dyżury, po których nie mogę przestać myśleć o chorobach, które dotykają pacjentów. Chociaż w Oddziale Ratunkowym nie ma czasu na dogłębne poznanie życiowych historii pacjentów, ponieważ interwencje są szybkie, a pacjent wraca albo do domu albo trafia na oddział, to już na etapie zbierania wywiadu chcąc niechcąc zapoznajemy się z różnymi historiami, które nas poruszają i niejednokrotnie zostają w naszej pamięci na długo. Zwłaszcza te z pogranicza życia i śmierci…

Po jednym dyżurze w Klinicznym Oddziale Ratunkowym mogłabym stworzyć nawet cały rozdział książki, dlatego zupełnie nie dziwią mnie pojawiające się kolejne książkowe pozycje medyków. My po prostu mamy o czym pisać. Chociaż po miesiącach, czy latach przyzwyczajamy się do naszej pracy i wiele rzeczy przestaje nas tak szokować czy poruszać, to dla osób z zewnątrz nasz fach obfituje w ciekawe historie.

Trzeba tylko pamiętać, że nie wolno opowiadać o konkretnych  pacjentach, co byłoby naruszeniem tajemnicy lekarskiej, ale przy odpowiedniej zmianie danych i części faktów, jak w przypadku tej książki, można przelać na karty naprawdę poruszające historie.

Doktor Matt Morgan zaprasza nas do świata Intensywnej Terapii. Przedstawia nam losy swoich pacjentów, nie szczędząc szczegółów, które sprawią, że czujemy się częścią zespołu, podążamy jego tokiem myślenia, uczestniczymy w procesie diagnostyczno-terapeutycznym. Wkraczamy w świat ostrych przypadków i ciężkich stanów, które niejednokrotnie prowadzą do ostateczności - śmierci. Doktor Morgan przybliża nam specyfikę swojej specjalizacji i pracy na OIOMie, która może przerażać, ale niejednego lekarza intrygować i zachęcać do obrania podobnej drogi.

Stan krytyczny to zbiór różnych historii, które przedstawia nam intensywista. Książka obfituje w wiedzę z zakresu intensywnej terapii, która serwowana jest w przystępny sposób. Anatomia czy fizyka tłumaczone są na chłopski rozum, dzięki czemu czytelnik nie musi mieć skończonych studiów medycznych, żeby zrozumieć treść. Poznajemy przełomowe momenty w medycynie, które wpłynęły na rozwój leczenia i zmniejszenie śmiertelności pacjentów w ciężkich stanach. Książka pozwala sobie uświadomić, jak wiele odkryć na przełomie ostatnich 100 lat przyczyniło się do tego, że dziś jesteśmy w stanie pomóc tak wielu pacjentom. Coś, co aktualnie wydaje nam się podstawą, oczywistą procedurą, jeszcze kilkadziesiąt lat temu stwarzało barierę nie do przekroczenia. Czy ktoś z Was zastanawia się w ogóle nad tym, że tak podstawowy i powszechny lek jak antybiotyk został odkryty w 1928 roku? Doktor Morgan serwuje nam medyczną podróż w czasie, więc jeśli lubicie historyczne ciekawostki, to na pewno będziecie usatysfakcjonowani. W książce zostały poruszone takie zagadnienia jak sepsa, zapalenie płuc czy Choroba Behçeta (od razu mnie zaciekawiło, bo ostatnio ze studentami omawiałam właśnie pacjentkę z podejrzeniem tego rozpoznania) oraz mnóstwo urazów.

Doktor Morgan wielokrotnie podkreśla, jaki wpływ mieli pacjenci na jego medyczną drogę. Pracuję jako lekarka stosunkowo krótko, a pełne prawo wykonywania zawodu mam zaledwie pół roku, ale mogę potwierdzić, że pacjenci naprawdę zostają w pamięci. Ten jeden trudny pacjent, którego spotkamy na dyżurze, sprawi, że w przyszłości będziemy bardziej wyczuleni na niepokojące stany nagłe. W ten sposób najlepiej się uczymy, zapamiętujemy działania, ale to co najważniejsze - zyskujemy doświadczenie. Następnym razem być może szybciej wpadniemy na odpowiedni trop. Prawdziwa nauka zawodu polega właśnie na gromadzeniu doświadczeń, łączeniu ich z aktualnymi wytycznymi, zapewnieniu szybkiej diagnostyki i odpowiedniego leczenia. I chyba właśnie to definiuje dobrego lekarza.

To, co podoba mi się w tej książce to fakt, że doktor Morgan jest z czytelnikiem bardzo szczery, zwłaszcza wtedy gdy dzieli się z nami swoimi osobistymi przemyśleniami na temat wpływu pracy na jego życie codzienne. Domyślam się, że obnażanie się ze swoich spostrzeżeń dotyczących rodziny i bliskich nie jest łatwe.

Praca z ludźmi w najbardziej intymnych, bolesnych momentach ich życia ma na mnie głęboki i niezacieralny wpływ, czego efekty obserwuję czasem nawet w pozornie nie związanych z pracą momentach swojego życia. (...) czasem mam problem z okazaniem współczucia przyjaciołom i rodzinie, kiedy opowiadają mi o swoich stosunkowo drobnych problemach zdrowotnych.

W książce został poruszony także niesamowicie ważny wątek dużej ilości stresu i chęci rezygnacji z zawodu medyka, co w dzisiejszych czasach uważam za istotny problem wśród lekarzy. Sama ostatnio borykałam się z przeciążeniem pracą i obowiązkami, co sami mogliście zauważyć (o tym napiszę więcej już niebawem). Prawdopodobieństwo przytłoczenia i załamania jest znaczne, dlatego naprawdę ważne jest aby podkreślać, gdzie należy szukać pomocy i wsparcia, ponieważ niestety w naszym zawodzie nie na wszystko mamy wpływ - zwłaszcza w stanach krytycznych.

Byłam nastawiona do tej książki neutralnie. Kolejna medyczna książka - pomyślałam. A kiedy zaczęłam czytać, nawet nie zorientowałam się jak mnie wciąga, wertując kartka za kartką chłonęłam historie, utożsamiając się z głównym bohaterem. Wczuwałam się bardzo - może dlatego, że pracuje na Oddziale Ratunkowym, gdzie ocieram się o trudne przypadki (chociaż te naprawdę ciężkie trafiają prosto do specjalistów medycyny ratunkowej). Sama jestem zaskoczona, jak bardzo zaciekawiła mnie ta książka i historie pacjentówdoktora Morgana.

Lekkie pióro doktora Morgana jest przyjemne w odbiorze, chociaż momentami może zbyt kolokwialne. Daję mały minus za drobne błędy w tłumaczeniu (zwłaszcza poparzenia zamiast oparzeń). Natomiast duży plus za feminatywy i obecność chirurżki. Generalnie uważam, że opisy zawarte w książce świetnie nadają się na serialowy materiał i gdyby wpleść kilka historii romansów między medykami, to mielibyśmy gotowy scenariusz do następnego sezonu Chirurgów :)

Książkę polecam.

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Insignis.

Zdarza Wam się myśleć w weekend nadrobię? Zostawiacie czasem pracę na sobotę i niedzielę? Wieczorami odpisujecie na maile lub kończycie zaległe działania? Zapewne wiele osób tak robi. Ale czy wiecie, że przez to nie odpoczywacie?

Marysia często dziwiła się, że ustawiam poranny budzik w sobotę albo siadam do laptopa w niedzielę. Chciałam produktywnie wykorzystywać każdą chwilę, w końcu tyle jest do zrobienia. Ale jestem tym już zmęczona. Czuję, że nie mam siły na porządną naukę, na mój doktorat - na pracę głęboką (deep work - czynności zawodowe wykonywane w stanie koncentracji, przy maksymalnym wykorzystaniu zdolności poznawczych). Żeby odpocząć i nabrać sił do działania trzeba odciąć wszelkie bodźce, które zmuszają nas do myślenia o pracy (a pracą w moim przypadku jest nie tylko staż, ale też np. każda działalność w mediach). I muszę w końcu coś z tym zrobić - nauczyć się odpoczywać.

Wprowadzam nowe zasady:

1) W weekend nie tworzę newslettera ani notatek na bloga - muszą być gotowe do piątku;

2) Nie czytam i nie odpisuję na żadne maile po godzinie 20:00;

3) Wypisuję listę zadań i obowiązków na cotygodniowej liście - to super odciąża głowę, robię tak od początku października w moim planerze;

4) Zacznę tworzyć listy z konkretnymi zadaniami, które będą kontynuacją pracy z dnia poprzedniego - co ułatwi mi zakończenie pracy oraz powrót do niej dnia kolejnego (Rytuał kończenia pracy)

5) Muszę z czegoś zrezygnować, żeby mieć CZAS na odpoczynek - to będzie najtrudniejsze, ale czuję, że bez tego nadal będę stała w miejscu lub zaniedbywała swoje obowiązki. Pytanie: tylko z czego?

6) Kupię karnet na jogę i tańce 😊

7) Myślę nad określeniem konkretnych godzin aktywności na Instagramie ⏰

I właśnie ten ostatni wątek chciałabym rozwinąć w dzisiejszej notatce. Działalność w mediach jest niesamowicie wciągająca, zwłaszcza gdy lubicie dzielić się swoimi przemyśleniami czy medyczną codziennością. Niestety wbrew pozorom, jest ona bardzo absorbująca i pracochłonna. I tak żeby nagrać ładną relację czy napisać post musimy poświęcić na to kilka do kilkudziesięciu minut dziennie - codziennie. Sumując ten czas, prowadzenie aktywnego profilu na Instagramie może być śmiało traktowane jako dodatkowa praca. Z resztą chyba nikogo już nie dziwi, że zawód Influencer od dawna naprawdę funkcjonuje. I chociaż nam, medykom, wydaje się, że przecież Instagram to tylko dodatek do codzienności - trzeba sobie uświadomić, ile pochłania czasu.

Bardzo lubię dzielić się z Wami wszelkimi pomysłami na działalność, zawsze służę wsparciem i dobrą radą jeśli chodzi o studia czy pracę naukową. Tak bardzo skupiłam się na tworzeniu treści, że przestałam zauważać, że nie mam już na to czasu. Staż, nauka do LEKu, kwalifikacje do szczepień - obowiązków tylko przez ten rok przybywało. Starałam się wcisnąć dodatkowe aktywności poświęcając wolne wieczory, weekendy, praktycznie każdą chwilę, a zapominając o odpoczynku.

Mam nadzieję, że zrozumiecie moje rozterki, które pojawiają się ostatnimi czasy na profilu, bo praca lekarza jest niesamowicie wymagająca, a doba nie jest z gumy. I tak jak na studiach bez problemu znajdowałam czas na instagramową aktywność, tak teraz powoli zaczyna mi ona przeszkadzać.

Spokojnie, nie jest to post pożegnalny. To po prostu moment, w którym uświadomiłam sobie, że czas zacząć traktować Instagram jak dodatkową pracę, która musi mieć określone ramy czasowe i konkretne zadania na dany tydzień. Inaczej nigdy nie znajdę wolnego czasu na odpoczynek i regenerację, która jest mi teraz niezbędna.  

Regularny odpoczynek = wyższa jakość pracy głębokiej.

Tylko porządny odpoczynek pozwoli mi na pełną koncentracji pracę i realizowanie moich naukowych zadań. I to jest mój aktualny cel: skupić się na pracy w szpitalu, doktoracie i nauce - żeby nie mieć poczucia, że stoję w miejscu. A takie niestety mi ostatnio towarzyszy.

Jeśli zainteresował Was temat pracy głębokiej to polecam książkę Cala Newporta Praca Głęboka.

Magda

Oto jest pytanie.

Wielokrotnie pytaliście, czy jakbym miała wybrać jedno, to używałabym samego iPada czy jednak MacBooka. Już niejednokrotnie prowadziłam z Wami dyskusje na ten temat i za każdym razem pojawiają się coraz ciekawsze spostrzeżenia. Bez wątpienia oba urządzenia są niezwykle przydatne na studiach, ale jak wybrać jedno z nich? Postanowiłam zebrać największe zalety i możliwości iPada i MacBooka - mam nadzieję, że ten post pomoże Wam podjąć decyzję.

iPad

Jako studentka medycyny zakochałam się w odręcznych notatkach tworzonych w aplikacji GoodNotes. Przyznaję, że jestem fanką estetycznych notatek, a papier niejednokrotnie ograniczał moje poprawki. Aplikacja daje nam możliwość edycji, kopiowania i nanoszenia wszelkich zmian, co daje zdecydowanie dużo wizualnej satysfakcji.

Ponadto moim zdaniem największym plusem robienia notatek na iPadzie (nawet tych niekoniecznie estetycznych) jest segregacja w folderach i łatwy powrót do naszych materiałów. Nieraz łapałam się na tym, że gubilam się w tonie papierowych notatek, nie potrafiłam nad nimi zapanować i nie mogłam znaleźć tego, co szukałam. Często kończyło się to dublowaniem notatki... Strata czasu! Na iPadzie wszystkie notatki są w jednym miejscu i z łatwością można z nich się uczyć - w GoodNotes mimo odręcznych notatek jesteśmy w stanie wyszukać dane zagadnienie po wpisaniu hasła w lupkę (o ile piszemy wystarczająco wyraźnie).

I kolejny silny argument za korzystaniem z iPada - do elektronicznych notatek z łatwością można dodać rysunki, grafiki, zdjęcia czy tabelki. Dzięki temu w prosty sposób uzyskujemy ciekawą i szczegółową notatkę, do której chętnie będziemy wracać. Ja uwielbiam rysować, więc wzbogacam moje notatki o drobne grafiki pobudzające moją wyobraźnię. Uwielbiam to, że z łatwością mogę je kopiować i ponownie wykorzystywać w kolejnych notatkach.

Jeśli chcecie zobaczyć jak wyglądają moje notatki ze studiów, to TUTAJ znajdziecie te o cukrzycy.

Podsumujmy zalety iPada:

• poręczność - jest lekki, można zabrać go ze sobą na uczelnię i notować podczas wykładów, seminariów, a nawet ćwiczeń,
• wygoda czytania prezentacji i książek, możliwość podkreślania w tekście, a także wybierania ciekawych fragmentów (tu polecam aplikację LiquidText),
• notatki zebrane w jednym miejscu - łatwy dostęp i możliwość wyszukiwania po hasłach,
• tworzenie odręcznych notatek i korzystanie z aplikacji typu GoodNotes czy Notability (chociaż nie lekceważcie zwykłej apki Notes, która również zasługuje na uwagę) - warto też zainwestować w folię typu paperlike, dzięki czemu będziecie mieli wrażenie, jakbyście pisali po papierze,
• iPad przydaje się w podróży - zajmuje mało miejsca, można pobierać filmy z Netflixa i oglądać je w trybie offline podczas lotu,
• możliwość rozwoju rysunkowego hobby - polecam aplikacje Procreate i AffinityDesigner,
• na iPadzie możemy otworzyć dwa okna na ekranie jednocześnie i na nich pracować, co ułatwia np. przepisywanie tekstu z książki do notatki,
• tak jak na Macbooku mamy możliwość tworzenia tekstów i prezentacji dzięki wbudowanym KeyNote czy Pages,
• do iPada możemy dokupić klawiaturę, co jest dobrym rozwiązaniem dla osób, które piszą dłuższe teksty,
• iPad Pro i Mini mają procesor Apple M1, więc te sprzęty są naprawdę wydajne,
• iPad jest też tańszy w porównaniu z MacBookiem.

A to są Wasze opinie o iPadzie:

Macbook

Muszę przyznać, że nie wyobrażam sobie mojej codziennej pracy czy nauki bez MacBooka. To moja stacja dowodzenia. Czasami przesadzam z ilością otwartych programów, ale laptop daje radę. Przeglądarki internetowe, programy naukowe, graficzne, jednocześnie pisanie dokumentów, czy tworzenie prezentacji - Macbook zdecydowanie odzwierciedla mój multitasking. Nie ma dnia, żebym nie korzystała z laptopa.

Dla mnie najważniejsza jest wygoda pracy na większym ekranie, możliwość płynnej zmiany między oknami czy praca na dwóch kartach jednocześnie. I chociaż to też działa na iPadzie, to jednak stawiam na przejrzystość.

Ponadto w porównaniu z innymi laptopami MacBooki mają bardzo wydajną baterię, więc możecie zapomnieć o pracy na kablu.

Podsumujmy zalety MacBooka:

• wygodne korzystanie z edytorów tekstowych - łatwe tworzenie dłuższych tekstów, pisanie publikacji naukowych,
• przejrzystość pracy na wielu oknach - dzięki funkcji Spaces, możesz otworzyć okna na dodatkowych Biurkach, co bardzo pomaga w utrzymaniu porządku podczas pracy - korzystam z wielu biurek praktycznie bez przerwy,
• łatwe przełączanie między kartami - tu pomocna jest wielofunkcyjność gładzika Multi-Touch - możecie sami dostosować z czego chcecie korzystać, ale uwierzcie mi, że jak już przyzwyczaicie sie np. do trzech palców w górę, to docenicie jak to usprawnia pracę!
• długi czas pracy baterii  - bierzecie laptopa ze sobą na kanapę i działacie - to także wyróżnia Macbooki z procesorem M1 na tle innych laptopów,
• działanie wtyczek internetowych do programów naukowych typu Zotero czy Mendeley oraz pluginy w edytrach tekstowych typu Microsoft (niestety na iPadzie są one bardzo ograniczone, a wtyczki w ogóle nie działają, co utrudnia pracę naukową),
• aktualnie MacBooki Air z procesorem M1 są bardzo porównywalne technologicznie do MacBooków Pro, więc za niższą cenę macie naprawdę dobry, wartościowy sprzęt.

iPad czy MacBook?

Wiem, że nie każdy może sobie pozwolić na nabycie obu urządzeń jednocześnie i wcale nie namawiam do takich decyzji. Chciałam jednak umieścić tutaj spostrzeżenia kilku osób, które mają okazję korzystać zarówno z iPada i MacBooka. Widać, że oba urządzenia można wspaniale wykorzystać do przeróżnych działań i każdy z nas zapewne odkryje coś dla siebie.

Moim zdaniem iPad jest świetnym dopełnieniem Macbooka i możecie fajnie wykorzystać te urządzenia w Waszej naukowej codzienności - np. iPad może służyć Wam jako drugi ekran podczas pracy na laptopie. Uwielbiam czytać na iPadzie jednocześnie pisząc tekst na laptopie i odwrotnie - oglądać prezentacje na laptopie robiąc notatki w GoodNotes. A dzięki AirDrop z łatwością możecie przesyłać swoje pliki między urządzeniami.

Chociaż ja nie wyobrażam sobie nauki i pracy bez Macbooka, to ostateczna decyzja należy oczywiście do Was. Mam nadzieję, że ten post nieco pomoże Wam przy wyborze.

Ja bez wahania kupiłabym kolejnego Macbooka czy iPada, ponieważ są to sprzęty, które służyły mi przez cały okres studiów, a teraz także w pracy oraz szkole doktorskiej. Polecam i pod tymi poleceniami podpisuję się obiema rękami.

Pamiętajcie jednak, że urządzenia te po prostu ułatwiają naukę na studiach, ale nie są żadnym must have, więc nie czujcie presji, żeby je nabyć.

Magda

Długo zastanawiałam się, jak powinna wyglądać recenzja kursu LEPoLEK, z którego korzystałam ucząc się do LEKu. Zamiast tłumaczyć Wam krok po kroku działanie platformy, po prostu napiszę jak wygląda moja nauka i co najbardziej lubię w tym kursie. Zapraszam!

Zaplanujmy naukę

Kiedy po raz kolejny zdecydowałam się na pisanie Lekarskiego Egzaminu Końcowego, wiedziałam, że muszę wybrać dzień, od którego zacznę porządne powtórki. Jeśli nie rozplanuję nauki, to po prostu będę ją odwlekać, bo zawsze znajdzie się coś ważniejszego do zrobienia. Dlatego pierwsze co robię, to korzystam z opcji LEPoLEKu: dodaj nowy kurs.

Klikając przycisk Dodaj nowy kurs możemy wybrać naukę z przedmiotów klinicznych, co pozwoli nam na łatwą naukę do zaliczeń na studiach, a jeśli Waszym celem, tak jak moim, jest już głównie nauka do LEKu, wybieracie jedną z dostępnych opcji nauki do egzaminu (tryb LEK w 4-6 miesięcy, LEK w 1 miesiąc lub samą naukę pod bazę CEM).

Należy wybrać dzień, w którym planujemy zacząć naszą naukę, manualnie zaznaczyć w jakie dni chcemy robić kurs, a w jakie chcemy odpoczywać. Klikamy przycisk Rozpocznij kurs i automatycznie mamy wyznaczone lekcje na każdy dzień. Możemy je dowolnie edytować w każdym momencie - nawet w trakcie realizacji kursu.

Mamy rozplanowaną naukę, więc teraz możemy zacząć działać!

Slajdy czy artykuły? Oto jest pytanie!

Na początku LEPoLEK słynął ze szczegółowych artykułów/notatek omawiających wszelkie zagadnienia niezbędne do przygotowania się do LEKu. Teraz dostępne są także slajdy. Czytając notatki często zniechęcała mnie ich długość i ilość ciągłego tekstu. W moim przypadku slajdy to strzał w 10! Wybieram czarne tło, żeby jeszcze łatwiej było mi czytać (do wyboru mamy 3 wersje tła - czarną, białą lub kolorową z rysunkami) i zaczynam klikać slajdy. Niby drobnostka, ale powoduje to u mnie o wiele lepsze skupienie i tolerancję dla wymagających zagadnień. Odczuwam także dużo większą satysfakcję, gdy widzę przerobione 40 slajdów, niż jedną notatkę 😀

Hiperłącza i rozwinięcia skrótów

Przez całe studia uczyłam się w następujący sposób: czytając tekst starałam się jak najwięcej zrozumieć, a gdy nie rozumiałam jakiejś nazwy, choroby czy skali – od razu ją sobie googlowałam i doczytywałam. Dlatego tak bardzo odpowiada mi nauka z LEPoLEkiem - w ich notatkach skróty mają rozwinięcia, skale wyjaśnienia, a choroba czy zagadnienie – hiperłącze, które przekierowuje nas do szczegółowego wyjaśnienia w formie notatki. Dla mnie rewelacja! Nie tracę czasu na googlowanie, a mogę od razu rozwinąć każde nurtujące mnie zagadnienie.

Baza pytań

LEPoLEK posiada aktualizowaną na bieżąco bazę pytań, ze szczegółowym wyjaśnieniem każdej odpowiedzi, zarówno poprawnej, jak i błędnej, które możemy rozwiązywać na laptopie, tablecie oraz na telefonie (co wyróżnia LEPoLEK na tle innych kursów!). Znajdziemy tu także odniesienia do szczegółowych artykułów, co może być pomocne, jeśli nie rozumiemy konkretnego zagadnienia. Może to niestety rozpraszać, gdy planujemy szybkie powtórki pytań przed egzaminem, ale zawsze możemy nie czytać tych szerokich objaśnień.

Dużą zaletą LEPoLEKu jest dostępność mobilnej aplikacji, dzięki czemu mogę rozwiązywać bazę pytań także w autobusie, gdy jestem w drodze do pracy.

W prosty sposób można kontynuować rozwiązywanie pytań, a także mamy możliwość powrotu do pytań, które błędnie rozwiązaliśmy, dzięki czemu trudniejsze pytania rozwiązujemy częściej niż te, na które doskonale znamy odpowiedź.

LEPoLEK zawiera bazę wszystkich pytań do LEKu, nie tylko tych, które aktualnie należą do bazy CEM. Ale zdaję sobie sprawę z tego, że większość z Was będzie zainteresowana jednak tą drugą opcją :)

Podsumowanie

LEPoLEK wybrałam już po raz trzeci, ponieważ odpowiada mi łatwy sposób planowania nauki i możliwość edycji planu, jeśli akurat nie mamy czasu na naukę danego dnia. Przyjemne slajdy i wyczerpujące notatki świetnie nadają się do przyswajania najważniejszych zagadnień. Powtórka pytań z bazy przed LEKiem jest kluczowa do osiągnięcia wysokiego wyniku, więc aplikacja na telefonie jest idealnym rozwiązaniem. Szczegółowe wyjaśnienia skrótów, skali czy hiperłącza do obszernych artykułów to wisienka na torcie, która powoduje, że mój wybór pada właśnie na ten kurs.

Co bym zmieniła?

Idealnie by było, gdyby na telefonie pojawiały się przypomnienia odnośnie niedokończonych lekcji czy pytań. Nie obraziłabym się za kind reminder w postaci maila. Ponadto nie można zaznaczać tekstu i kopiować, co oczywiście jest zrozumiałe, aczkolwiek często niewygodne, gdy chce się skopiować kawałek tekstu do swoich notatek.

Dużym minusem jest różnica w odpowiedziach do bazy między różnymi kursami. Nie jest to wina platformy, ponieważ widać, że dokładają wszelkich starań, aby wybrać jak najlepiej pasującą odpowiedź (np. pytając lekarzy specjalistów), niestety nigdy nie ma pewności, czy odpowiedź jest prawidłowa. Pytania kontrowersyjne zgłaszane są do CEM, więc miejmy nadzieję, że zostaną one wyeliminowane z bazy przed kolejnym egzaminem.

Jeśli chcecie skorzystać z kursu LEPoLEK to łapcie ode mnie 5% zniżki na wszystkie pakiety na kod gfmedstudent, który jest aktywny do niedzieli 26.09.2021r.

A Wy z jakiego kursu korzystacie? Jakie widzicie wady i zalety kursu LEPoLEK?

Dajcie mi koniecznie znać na Instagramie @gf_medstudent!

Magda

Przed Wami najważniejszy sprawdzian wiedzy – Lekarski Egzamin Końcowy. Oto garść przydatnych informacji, jak przygotować się do tego dnia, co warto ze sobą mieć, o czym pamiętać, żeby uniknąć dodatkowego stresu.

Lekarski Egzamin Końcowy to państwowy egzamin, który trzeba zdać, aby uzyskać Prawo Wykonywania Zawodu.  Egzamin odbywa się dwa razy w roku (w lutym i we wrześniu), a podejść do niego mogą już studenci VI roku.

Egzamin trwa 4 godziny zegarowe i składa się z 200 pytań testowych, a próg zdawalności wynosi 56%.

Od lutego 2021 roku egzamin składa się w 70% z pytań, które są nam wcześniej znane. Baza na dzień dzisiejszy (12.09.2021r.) posiada 1969 pytań, które nie zawierają poprawnych odpowiedzi.

Polecam jak najszybciej zapisywać się na egzamin na stronie  SMK. Liczba miejsc w danym mieście jest ograniczona, więc działa zasada kto pierwszy, ten lepszy. Pamiętajcie, że o wiele lepiej pisać egzamin w dobrze znanym Wam mieście, niż dzień przed LEK-iem wyjeżdżać i organizować sobie nocleg w obcym miejscu.

Co ze sobą wziąć?

Wymagany jest:

- miękki ołówek 2B/3B (najlepiej dwa)

To nieprawda, że LEK trzeba pisać ołówkiem. Jednak jeśli zdecydujesz się na pisanie długopisem to pamiętaj, że w tym przypadku nie będziesz mieć możliwości poprawy odpowiedzi (korektor czy zakreślanie odpowiedzi w kółeczko niestety nie wchodzi tu w grę).

- długopis do podpisania się na liście zdających i na karcie

- dokument potwierdzający tożsamość (np. dowód osobisty)

Osoby nieposiadające w/w dokumentów nie będą mogły przystąpić do egzaminu.

W czasie pandemii obowiązkowo trzeba posiadać także maseczkę ochronną. Na szczęście wycofano się z obowiązku posiadania rękawiczek ochronnych. Wytyczne sanitarne znajdziecie TUTAJ.

Co polecam zabrać ze sobą:

- gumkę do ścierania ołówka

- temperówkę (oszczytko, strugaczkę – choose)

- wodę lub słodki napój (koniecznie w przezroczystych butelkach)

- przekąski - oficjalnie nie są dopuszczalne, niemniej jednak warto mieć przy sobie jakieś orzechy, daktyle czy kinderki (pamiętajcie, że jedzenie stawiane jest na podłodze przy stoliku, dlatego warto spakować je w pudełko lub przezroczyste opakowanie)

(...) osoby egzaminowane nie mogą zachowywać się w sposób rozpraszający uwagę innych zdających, a w szczególności jeść lub spożywać napojów w puszkach.

- szal/koc (nigdy nie wiadomo, czy nie będzie Wam zimno, więc warto mieć coś, czym będziecie mogli się okryć)

- leki przeciwbólowe (na wszelki wypadek)

- chusteczki higieniczne

Dzień egzaminu

Lekarski Egzamin Końcowy odbywa się zazwyczaj w soboty o godzinie 11:00. Powinniście być półtorej godziny przed czasem, żeby na spokojnie zostawić okrycie wierzchnie w szatni czy skorzystać z toalety. W praktyce wiele osób przychodzi trochę później, ale polecam być minimum 45 minut przed rozpoczęciem egzaminu.

Jeśli zastanawiacie się w co należy ubrać się tego dnia to spotkacie się z osobami ubranymi elegancko, jak i w dres. Jest to państwowy egzamin, więc koszula czy marynarka na pewno jest dobrze postrzegana, niemniej jednak od tego egzaminu zależy Wasza przyszłość, więc warto postawić na wygodę. Ubiór nie powinien Wam przeszkadzać i pamiętajcie, żeby być przygotowanym na różne warunki temperaturowe - w Ergo Arenie jest zawsze zimno, więc biorę ze sobą wielki szal, którym mogę się okryć. Zdecydownaie elegancki dres to mój typ!

Po wejściu na salę egzaminacyjną nie tak łatwo wyjść do toalety, dlatego polecam z niej skorzystać przed odhaczeniem się na liście. Może w mniejszych miejscowościach nie jest to tak rygorystycznie przestrzegane, natomiast w Gdańsku ze względu na dużą ilość piszących i kolejki do wyjścia, niechętnie wypuszczano nas z sali egzaminacyjnej przed rozpoczęciem pisania.

Jeśli już siedzicie wygodnie na swoim miejscu, to sprawdźcie jeszcze raz, czy wyłączyliście telefon. Najlepiej zostawić go w torbie czy plecaku, które należy odłożyć pod ścianą. Na Waszym stoliku powinny znajdować się tylko ołówki, długopisy i gumka. Resztę zestawiacie na podłogę. Jeśli o tym zapomnicie – ktoś z komisji na pewno zwróci Wam uwagę.

Po rozpoczęciu egzaminu do toalety możecie wyjść tylko raz i to dopiero po upływie 2,5 godziny, dlatego warto rozsądnie dysponować swoimi zapasami płynów. Nie zawsze też będziecie mieli czas, żeby wyjść do toalety (na wrześniowym egzaminie szkoda było mi poświęcić na to nawet minuty). Aby wyjść należy podnieść rękę, a po zgodzie komisji wstać, zabrać swoją książeczkę egzaminacyjną z kartami i zostawić ją u komisji, która odnotuje, że wykorzystaliście swoje wyjście. Nie polecam zabierania ze sobą telefonów (nawet wyłączonych) – możecie zostać skontrolowani przy użyciu wykrywacza metali, a za posiadanie telefonu lub innego urządzenia czeka Was dyskwalifikacja.

Wskazówki egzaminacyjne

1. Odpowiedzi zaznaczajcie od razu na karcie odpowiedzi. Ja za pierwszym razem niestety z przyzwyczajenia zaznaczałam najpierw w książeczce, żeby później przenieść na czysto odpowiedzi na kartę – to był błąd! Po to mamy ołówki i gumki, żeby ewentualnie poprawiać odpowiedzi. Pytań jest 200 i zajęło mi to jakieś 20 minut! Dostarczyłam sobie dawki niepotrzebnego stresu wynikającej z obawy, że się nie wyrobię. Ponadto po kilku godzinach możecie być zmęczeni i pomylić się podczas nanoszenia odpowiedzi na kartę.  Za drugim razem zakreślałam odpowiedzi od razu na karcie.
2. Nie zostawiajcie pustych pól - ciężko je później wyłapać. Jeśli zdecydowaliście się na nanoszenie odpowiedzi od razu na kartę, to wypełniajcie wszytskie pola na bieżąco. Chociaż ja sprawdzałam czy uzupełniłam wszystkie pola, to dopiero za drugim razem wyłapałam aż 3(!) luki. A lepiej strzelić niż w łatwy sposób stracić punkt.
3. Kontrolujcie czas. W moim przypadku sprawdziło się dzielenie czasu – założyłam sobie Godzina na 50 pytań. Należę do osób, które pytania robią powoli i czytają zdania do końca, dlatego takie rozwiązanie pozwoliło mi lepiej rozplanować 4 godziny. Wato co jakiś czas sprawdzać zegarek, żeby kontrolować tempo i mieć pewność, że wyrobicie się z odpowiedziami na wszystkie pytania. Nie zdziwcie się, gdy utkniecie na pytaniach z interny, to one zazwyczaj zabierają najwięcej czasu, który powinno Wam się udać nadrobić na pytaniach z bazy CEM.
4. Odpowiadajcie na pytania od razu. Nawet jeśli nie jesteście pewni odpowiedzi i chcecie ponownie zastanowić się nad pytaniem – zaznaczcie w karcie któreś pole. Wątpliwych pytań może być sporo i niestety możecie nie mieć wystarczającej ilości czasu, żeby do nich jeszcze wrócić.
5. Poprawianie odpowiedzi. Tutaj są dwa obozy – jedni twierdzą, że pierwsza myśl jest zawsze najlepsza i nie ma co zmieniać odpowiedzi. Ja natomiast lubię długo się zastanawiać i często wracam do trudnych pytań. Niestety zdarza mi się poprawić dobrą odpowiedź na złą… jak i złą na dobrą, także nie ma tutaj mądrych!
6. LEK to nie wyścig. Nie ma potrzeby wychodzić z sali jak najszybciej - nie dostaniecie za to dodatkowych punktów. Skupcie się na uważnym czytaniu pytań, nawet tych z giełdy.

Mam nadzieję, że wiedząc już jak wygląda podejście do Lekarskiego Egzaminu Końcowego będziecie nieco spokojniejsi. Jeśli nadal macie dodatkowe pytania – śmiało możecie do mnie pisać.

Powodzenia!

Magda

To właśnie tam przez ostatnie lata mogliście mnie lepiej poznać, obserwując moją drogę na studiach medycznych.

A jeśli jeszcze się nie znamy, to pozwólcie, że opowiem o sobie i o mojej działalności w social mediach.

Profil na Instagramie założyłam w 2017 roku z dwóch powodów:

1. Chciałam pokazać, że celiakia to nie koniec świata, a moja bezglutenowa codzienność nie jest wcale taka straszna. Tym samym miałam misję, żeby wesprzeć wszystkie osoby, które zaczynają swoją dietę i nie mają pojęcia od czego zacząć oraz martwią się, że na dobre będą musiały pożegnać się z dobrym jedzeniem (not anymore!).
2. Jako aktywnie działająca studentka medycyny chciałam podzielić się swoim doświadczeniem w organizacji akcji społecznych, wydarzeń i praktyk zagranicznych. Moim celem było ułatwienie innym realizacji studenckich marzeń i celów oraz jak najpełniejsze korzystanie ze studiów.

W tym roku dzięki moim relacjom na Instagramie na praktyki do Aarhus pojechało aż 5 studentek!

Potraktujcie swoje porażki jak najlepszy materiał na podcast.